Met 21 waren ze. Zaterdagochtend, 9u. Ze hadden kleine oogjes.
Maar waren netjes in uniform. Met mooi opgestoken haartjes. Zoals elke zaterdag.
Met iets sneller kloppende hartjes. Klaar voor de balletles. Benieuwd naar wat er vandaag op het programma zou staan.
Ik mag er bij zijn. Als enige mama. Er kwam een oproep. Aan het begin van het dansjaar. Of er mama’s waren die wilden helpen. Met haartjes, kleertjes, plastripjes naar het toilet. Zodat de dansjuf zich echt kan bezig houden met de les.
Ik wilde graag helpen.
Omdat het herinneringen oproept uit mijn eigen balletverleden. Omdat de gezichtjes zo stralen wanneer ze mogen huppelen. Of een dansje oefenen. Een ballerina-versie spelen van ‘1-2-3-Piano’. Omdat ik mijn kleintje kan bezig zien in een andere omgeving.
Ze merken me niet meer op. De dansers en danseresjes. Enkel wanneer hun truitje uit moet. Of een haarband beter aan. Een snottebel weggeveegd. Een tochtje naar het toilet gemaakt.
Voor de rest van de les zweven ze over de balletvloer. Nu ja, zweven. Als een kudde kleine olifantjes. Soms. Af en toe sierlijk en zacht. Ze doen hun best. Het zijn kleuters.
Vandaag mochten ze per twee dansen. Een ander kindje zoeken. En dat een handje geven. ’t Ging snel. Maar ze waren met 21. Er bleef er eentje over. Het mijne.
Niet omdat ze geen vriendjes heeft daar. Niet omdat ze niet lief gevonden wordt. Daar houden die kleintjes zich niet mee bezig.
Nee. Gewoon omdat ze afwacht. Rondkijkt. Het allemaal even aanziet. Niet zomaar op iemand afstapt. Eender welk kindje aanspreekt. Ze is behoedzaam. En draait wat rond. Onwennig.
‘k Zag het gebeuren. Mijn hartje kromp wat ineen. Voelde me in haar plaats uitgesloten. Er niet bijhorend. Zag aan haar dat ze zich niet echt een houding wist te geven. Niet goed wist wat ze nu moest doen. Herkende het. Werd zelf wat kleiner. En wat droevig.
De juf zag het ook. En gaf onze meid het privilege om met haar te dansen. Want zo voelde het voor haar. Mogen dansen met de juf, waar ze naar opkijkt.
Ze lachte. Huppelde extra mooi. Lette op haar handjes. Ze was zo blij.
En ik ook.
Merci. Slimme juf.
Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!
Ik herken het ;o/ Mijn dochter en 2e zoon zijn ook behoedzamer, ‘verlegen,’ zoals zij het verwoorden. Niet altijd gemakkelijk en zeker als je het gevoel herkend, onzekerder. In ieder geval, het doet deugd te merken en te lezen (bij jou nu ook) dat er zulke slimme juffen (en meesters, hier atletiek) bestaan op zulke momenten hé ;o)
Fijn, hè! Ze reageerde snel en ons dochtertje was zo fier…kreeg er zelf tranen van in m’n ogen…😊