Jakkes. Broccoli.
De smerigste onder de groenten. Of, nee, de op één na smerigste – na spruitjes. Niet te eten. Tenzij in soep. Broccolisoep is best lekker. Maar zo, als stronkje: jak.
Ik peuterde de snoodaard dus uit de groentemix en schoof het stuk naar de rand van mijn bord. Niemand die het gezien had. Dacht ik.
‘Mama!’
Ik keek omhoog. Opzij. Naast me aan tafel: onze vijfjarige met haar handen in haar zij. Ze keek me aan, met haar hoofdje schuin en haar ogen wijd open. Eén wenkbrauw wat omhoog.
‘Mama! Je moet die broccoli opeten. Of toch proeven. Want: van proberen kan je leren!’
Jeez.
Ik hoorde mezelf echoën. Van proberen kan je leren. Dat komt van ons, mama en papa. Als aanmoediging voor onze bangerik. Onze faalangstige, soms te-snel-opgever.
‘Maar’, probeerde ik, ‘ik heb dat al vaak geproefd en ik vind broccoli écht vies.’
Nog voor de woorden mijn mond uit waren, wist ik dat het een verloren zaak was.
Ze had al een antwoord klaar.
‘Je mag niet zeggen dat eten vies is, je moet zeggen dat je dat niet graag lust!’
Right. Komt òòk dus van ons.
Ik zocht steun bij manlief. Maar die kon zijn lach nauwelijks onderdrukken en negeerde mijn schreeuw-om-hulp-via-oogcontact.
Verdekke. Moet ik dat smerig stuk groente nu echt opeten? Om een voorbeeld te stellen? Om te tonen dat wij teachen zoals we preachen? Om geloofwaardig te blijven?
Bon.
Het stronkje gaf een beetje mee toen ik erin prikte. Er liep wat sap uit. Jak.
’t Voelde wak in m’n mond. Hap-slik-weg. Verstand op nul.
Voilà. ‘Zo goed, popje? Nu flink verder eten, he!’
Ze gaf me een dikke duim en prikte een stukje kip op haar vork.
Wilde het net in haar mond steken toen ook papa haar aandacht trok.
‘Papa, je elleboog mag niet op tafel!’
Ik moest moeite doen om een lachje onderdrukken.
0 reacties