Ik weet dat ik haar niet tegen alles kan beschermen. Maar probeer het toch zoveel mogelijk. Nog steeds, ja.
Een handje geven, ook op de parking van de supermarkt. Te vaak zeggen dat ze niet mag lopen/springen/achteruit stappen, want dat ze dan kan vallen. Ze kreeg knie- en elleboogbeschermers én een helm toen ze leerde fietsen – zelfs met de kleine wieltjes er nog aan. Nog altijd op haar poep de trap af. Niet lopen met sokken aan.
Wanneer ik haar ophaal aan de kleuterschool, wil ze graag nog even spelen op dat Grote Gevaarlijke Speeltuig. Ik sta er naast en hou het in het oog. Belachelijk, I know. Ze doet dat waarschijnlijk de hele speeltijd, op dat ding kruipen en eraf springen. ’t Staat op de kleuterspeelplaats, komaan. Ik verman mezelf. Kijk de andere kant uit.
Tot ze me roept en ik haar ondersteboven zie hangen. ‘Wees maar voorzichtig!’ ’t Is sterker dan mezelf.
De dingen die ik denk te kunnen controleren, probeer ik dan ook effectief onder controle te krijgen en te houden. Maar er zijn zaken waarop ik geen grip heb. Momenten waarop mijn lieve, zachte kleuter het alleen moet aanpakken en oplossen. Verdrietjes en pijntjes waarvoor ik haar niet kan behoeden. En dat wringt.
Dingen die gebeuren in de klas, tijdens de balletles of zelfs gewoon in de supermarkt, op straat of op TV. Ik ben er niet altijd om haar te beschermen. Of af te schermen. Te sussen en te troosten. Nadien, ja, dan wel. Maar dan is het kwaad al geschied.
Dan zijn de tranen al gevloeid en is de verontwaardiging gegroeid. Het onbegrip vaak groot. En dat hoofdje al vol. Vol twijfels en onzekerheid. En verwarring.
Of gewoon teveel gevoel in dat kleine lijfje. Teveel liefde. Teveel mee-voelen.
Omdat een kindje iets lelijks zei tegen haar. Of omdat haar vriendinnetje zei dat ze geen vriendinnetje meer wilde zijn. Omdat iets niet lukte zoals ze het wou. Omdat iemand uitgesloten werd en ze daar verdrietig van werd. Omdat ze niet vooraan mocht staan, dichtbij de spiegel. Door het filmpje van een klein uiltje dat geaaid wordt. Door een liedje.
Kleine dingen. Niks abnormaals. Zeker niet in een kleuterdag.
Maar ’t breekt m’n hart. Omdat ik zelf weet welke impact die zaken kunnen hebben.
En ja, that’s life. Ik wéét het. Ze zal wel leren. Ze zal wel filteren. Ze zal wel sterker worden en voor zichzelf leren op komen. Ze zal leren wegkijken. Wegzappen. Maar ’t zal lang duren eer ze ’t kan. En ze zal er nog vaak tegenaan lopen.
Ze is nog zo klein.
Tot ze het zelf wat beter kan, probeer ik haar zachte kussen te zijn.
En nog lang daarna ook.
Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!
0 reacties