Het was zover. Vorig weekend.
Niet bij mij. Ik stond als supporter aan de zijlijn. Naast het bed.
Maar de herinneringen waren er niet minder echt door. De herkenning erg groot. De gevoelens sterk…
Het puffen. Het onwillekeurig samentrekken van spieren waarvan je niet wist dat ze bestonden (buikspieren, moi?). Het controleverlies. En de angst daarvoor. Voor het onbekende.
Onrust ook. Lichte paniek.
Maar ook de verwachting (pun intended). De hoop.
Het besef dat de dingen nu nooit meer zullen zijn zoals ze waren. Anders. Helemaal nieuw.
Het kleine verdriet. Het afscheid moeten nemen van de vlinders. De strakgespannen huid. De bolle buik. Een zitplek op een overvolle tram.
De toekomst dichterbij voelen komen. Je voeten opnieuw kunnen zien. Zonder pauzeren een trap kunnen oplopen. Niet meer moeten wandelen als een eend. Langer dan 10 minuten zonder een toilet.
En tenslotte is er de meligheid. De vrolijke nieuwsgierigheid.
Die neemt de overhand…
vanaf het moment dat de epidurale verdoving begint te werken.
0 reacties