Fietsen

Ze was om te ontploffen. Sleurde de helm van haar hoofd. Smeet ‘m in de berm. Duwde haar fiets omver en stampvoette weg. De tranen stroomden over haar wangen.
Omdat het niet wilde lukken. Van de eerste keer. Omdat het zadel niet helemaal in het midden stond, vond ze. Omdat de fiets te klein was. Te roze. Te stom. Te oud. Geen pikkel had. En die helm, die was ook niet goed. Te groot. Hij schoof naar voor. Trok aan haar haar. Was lelijk. Grasgroen met wit…ik dacht dat er lelijkere combinaties bestonden. Niet dus.

Het was mooi weer dit weekend. Reden genoeg om een wandelingetje te gaan doen. Of een kleuterfietstochtje. We hebben de luxe om een gigantisch natuurgebied in de buurt te hebben, bijna in onze achtertuin. Met schaapjes hier en daar. En in de lente lammetjes. Eendjes en ganzen overal. Soms zelf een reetje. Prima plek om even rond te hangen. En dat fietsen nog eens te oefenen. Want in de winter hebben we dat te weinig gedaan, de fiets genomen. Uit gemakzucht, ja. Omdat het warmer was in de auto. En omdat we nooit op tijd aan school geraakt zouden zijn wanneer we de fiets gepakt hadden. ’t Is nu al zo nipt.

Maar in het weekend speelt tijd niet zo’n rol. Dan is er wel wat speling. Niet teveel, want dankzij onze fantastische vakantie vorig jaar, sloop ‘hapjestijd’ binnen in onze weekend-traditie. En die hapjestijd is heilig voor onze kleuter. Fietsen en wandelen, winkelen en zwemmen, op bezoek gaan of naar de bib…ze vindt het allemaal prima. Zolang we maar op tijd terug zijn voor hapjestijd. Stel je daar nu niet teveel bij voor. De budgetten die ze in zo’n Frans vakantieresort hebben voor aperitiefhapjes zijn iets groter dan die van ons. Het aantal koks dat zich ermee bezighoudt ook. Wij houden het meestal op wat groentjes en fruit en een chipsje. Of sushi. We hebben een kleuter die zot is van sushi.
En dan, terwijl we die hapjes eten, zitten we met een servietje op schoot een stukje film te zien. Dat vindt ze gezellig. Wij ook. ’t Zit er intussen al goed in. Die hapjestraditie. Geen idee wat ze van een volgende vakantie zal meepakken. Hopelijk geen uitgebreid wereldbuffet elke avond.
Enfin. Hapjestijd, dus.

Zover waren we nog niet. ’t Was nog te vroeg voor een aperitiefje. We waren nog maar juist op weg naar de eenden en schapen. En stonden nu stil, in het midden van de straat. Manlief met de fiets in zijn hand. De helm in de berm en onze kleutermeid dramatisch snikkend, tien meter verderop. Ze had zich trouwens ook nog eens pijn gedaan. Life is a bitch. De wonde op haar hand zo groot als een speldeprik, maar er was BLOED. Dus de situatie was ernstig.

Er zijn veel opties op dat moment. En ze zijn allemaal aannemelijk. Ze sucken allemaal even hard én ze vragen allemaal een berg energie. Wij kozen voor de deze. Deze keer. Lukt ons ook niet altijd, laten we eerlijk zijn. Maar nu dus wel. Zo ging het, ongeveer:

Ik ademde drie keer diep in uit. Sloot m’n ogen even, dacht aan een warm bad met lavendelgeur. Raapte al m’n moed bij mekaar en knielde bij onze zwaar bloedende kleuter om samen met haar de ernst van de situatie te overschouwen. Om haar te troosten en wat te sussen. Te erkennen dat de helm inderdaad niet zo goed paste. Dat haar haar in haar ogen zat door de wind. Dat haar fiets inderdaad geen pikkel heeft. En dat dat niet leuk is. Dat we dat snappen.
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en bekeek de wonde, ‘door die stomme fiets, mama!’, veegde met een proper zakdoekje (en zonder speeksel!) het stipje bloed weg. Knuffelde nog even en stelde dan voor om gewoon op de fiets te gaan zitten en papa te laten duwen. Zonder helm op.
Ze vond het goed. Kroop terug op de fiets. Snikte nog na. Drama queen. Heeft ze van de papa. Echt waar. Mah, écht.
We reden naar huis terug. Zagen een duif onderweg en hoorden een specht. Tot daar onze tocht in de natuur.
We verzorgden de wonde. Plakten er een plakker op. Eentje van Piet Piraat. Ze koos ‘m zelf. Die zijn stoerder dan die van prinsessen. En voor een plakkertje is stoer beter.

’t Was intussen hapjestijd. Instant happy time voor kleuterlief. Hapje. Slokje. Filmpje. Sushi! Life is good. Zelfs de film was leuk. Een die we nog niet eerder zagen. Nice.
Ze was opnieuw rustig. Vrolijk. Smikkelde en smakkelde. Likte de sojasaus van haar lippen en at het laatste chipsje op.

En draaide zich toen om naar ons.
‘Gaan we naar de schaapjes fietsen, mama?’

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!