Potverdekke. Het is écht moeilijk.
Dat loslaten.
Gewoon een koffietje drinken, op een terrasje in de zon. Zoals vroeger. Ogen dicht. Zonnebril in mijn haar. Op de rand van het tafeltje een spannend boek, opengeslagen en omgedraaid.
Dat terrasje en dat koffietje zijn er nog. Aan het boek kom ik enkel nog toe in de vakantie. Of per uitzondering eens op een avond. Wanneer ik lang genoeg kan wakker blijven.
De zonnebril in mijn haar staat er ook nog. Een gewoonte. Zelfs in de winter.
Maar sinds een paar jaar hangt er aan dat terrasje een speeltuin. Met glijbanen, wiebelbruggen en schommels. En daarop klimt, glijdt, wiebelt, danst, kruipt, zingt en schommelt mijn kind. Zij vindt het leuk.
Ik heb stress. Zie gaten in de houten omheining. Steentjes in het zand. Vieze dingen eronder. Is dat daar een uitstekende spijker?
Ik doe alsof ik geniet. Maar hou mijn hart vast. Wanneer ze ergens hoog staat en zwaait. Of roept vanop een Erg Gevaarlijk Speeltuig. Oh, en zeker wanneer ze achterstevoren en ondersteboven de glijbaan afkomt.
Dan slik ik. Bijt op mijn tong. Wil roepen. Pas op! Blijf daar af! Kom naar beneden! En. Hou. Je. Met. Twéé. Handen. Vast!
Maar ik zwijg. Zwaai vrolijk terug en steek een duim op als ze iets doet wat ze voorheen niet durfde. Roer quasi-relaxed in m’n kopje.
Haal de zonnebril uit m’n haar. De zon schijnt te toch echt fel. Ik heb iets nodig om mijn kleuterbespioneer te verbergen.
En beslis dat 11u30 niet te vroeg is voor een beetje hulp.
0 reacties