Trapped.
Damn.
Dat had ik niet verwacht. Nu toch nog niet. Anders had ik er twee keer over nagedacht voor ik besloot dit te doen. Of drie keer.
Er al eens even over gebabbeld, met iemand.
Maar nee. ’t Zou mij toch niet overkomen.
Zeker nu toch (nog) niet.
Ik begin te zweten. Komaan. Kalm blijven.
Het hoofd koel houden. Helder nadenken.
WWMcGD?
What would MacGyver do?
Die zat toch ook elke keer in van die penibele – zelfs dodelijke – situaties. En wist zich er telkens weer uit te redden.
Wat die man met het rattenkapsel kon, kan ik toch ook, zeker.
Ik speur de omgeving af.
Hoe geraak ik hier weg? Liefst zonder kleerscheuren. Allez, ja. Je begrijpt wat ik bedoel.
Misschien kan ik iets aanvangen met dat tapijt en de deurklink? Of de thermostaat?
Nee, allemaal te ver. Mijn armen te kort. Mijn bewegingsvrijheid te beperkt.
Ik zag mezelf anders al een hefboom in mekaar prutsen. Met een geïmproviseerd mes, gemaakt van een plastic beker, elektriciteitsdraden doorsnijden. Zonder geëlektrocuteerd te worden. Piece of cake, als je de Mac mag geloven. Die deed het zelfs gewoon met z’n tanden. Hap, snok en we hadden de perfecte tool om de boef te stoppen/de deur te openen/de dodelijke laser uit te schakelen/pizza op te warmen.
Maar nee. Te ver.
Armkracht dan maar. Spierballen opspannen, de juiste hoek zoeken en tjakkaa: gelukt.
Ik ben veilig. Niet geëlektrocuteerd. Niet gewond.
Trots op mezelf. Omdat ik niet heb opgegeven.
Omdat ik heelhuids het bad uit geraakt ben. Alleen. Zonder hulp.
Niet eenvoudig wanneer je bijna zeven maanden zwanger bent.
Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!
0 reacties