De laatste dag van de vakantie en ik ben triestig. Probeer de sfeer en de warmte krampachtig vast te houden.
Een week vol zon. Lekker eten. Lange dagen. Lange nachten. Vooral dat laatste uitzonderlijk. Moet geleden zijn van 2011.
Een week zonder regen en zonder zorgen. Het nieuws sijpelde hier minder hard binnen. Beieren leek erg ver weg.
De Franse legerhelicopters die we af en toe zagen overvliegen, leken niet meer dan reclamevliegtuigjes. Je weet wel, die met lange promotiebanners de kustlijn afvliegen.
Het is veilig hier. In onze compound.
Slaap gerust. Kom bij mekaar zitten. Rust wat aan het zwembad. Laat die argwaan maar los. Laat dat pantser maar vallen. Hier gebeurt niks.
Ik vóélde me ook veilig. Moet ook geleden zijn van 2011. En ja, er was 24/7 videosurveillance. Aan de ingang een privé-bewakingsfirma. Poorten die automatisch sloten en controles bij het in-en uitrijden. G.O’s en G.E’s op elke hoek.
Het is, was, een vlucht uit de realiteit. Van hard naar zacht. Van verkramping naar vloeiend. Van constante onrust naar innerlijke rust.
Een vakantiebel.
Waaruit we nu wegrijden. Richting échte grenscontroles, Brexits, aanslagen en het ‘op je hoede zijn’.
Vakantieblues… ik haat het.
0 reacties