De onrust komt op. Zoals elk jaar opnieuw tegen september. De vakantie heeft lang genoeg geduurd. Ik weet nu wel hoe het zit. Dat langer blijven liggen. Het meer zitten. Hangen. Lezen. Prullen. Vervelen.
Niet dat ze niet leuk was, die vakantie. Maar nu de lucht anders ruikt, het licht anders schijnt en de dauw aan het gras blijft kleven in plaats van al vroeg te verdampen, stijgt de nood aan iets anders. Nieuws. Spannends.
Ik wil doorbladeren. Naar een nieuw hoofdstuk. Een volgende pagina. Niet meer keer op keer het oude verhaal herlezen.
Ik wil naar een verlegde grens lopen. Spurten. En erover springen. Met een schaarsprong. Geen idee hoe dat nu weer ging. Maar net daarom wil ik het zo.
Een nieuwe horizon uittekenen en er naartoe vliegen. Armen wijd. Zuurstof. Wind. Los.
Niet meer ter plaatse trappelen, niet op voorhand weten wat er straks komt. Of morgen.
Proeven van wat kan zijn. Deuren die opengaan. En daarachter fascinerende werelden. Nog onbekend.
Iets nieuws leren. Iets anders doen. Beter worden. Meer kunnen. Weten.
Ik ga op zoek. Naar nieuwe kansen. Wendingen. Ik wil terug kriebels in mijn buik. Net als vroeger, op 1 september, voor ik met kloppend hart en een nieuwe boekentas de schoolpoort binnenstapte.
0 reacties