‘Aaaaaah!’
Ik hoor het, van op mijn zetel aan de overkant. Schrik recht. Herken het stemmetje. Da’s de mijne! Stress. Ik zoek haar.
Ze gilt alles bij mekaar. Weent. Hard!
“’t Is vreselijk. Mamaaa!”
Komt, zo goed en zo kwaad als het kan, naar me toegelopen.
Ze kijkt in mijn ogen. Die van haar vol tranen. Haar gezichtje rood. Haartjes in de war. Ze zweet ervan.
Ik vraag wat er scheelt. Wat is er gebeurd? Wat heeft haar zo overstuur gemaakt?
De tranen blijven komen. Ze kruipt op mijn schoot. Prult aan de gespen van haar sandalen. ’t Gaat moeilijk en ik help.
Ze kalmeert als de schoenen uit zijn. Het snikken stopt.
‘Wat was er nu?’, vraag ik haar nog eens.
‘Er zat zand in mijn sandaal, mama. Dat was echt vréselijk!’
Bon. Dat kan tellen… First World Problem in het kwadraat.
‘Dat snap ik, popje. Zand in je schoenen, da’s inderdaad vreselijk!’ Ik aai over haar haartjes.
Ze is vier.
Laat haar maar denken dat er geen vreselijker dingen bestaan dan zand hebben in je sandalen…
0 reacties