Herfst

Stilaan kruipt de kou binnen. Langs de spleet onder de voordeur. Door het open slaapkamerraam.
Ik voel de mist de kamer in sluipen. Langs m’n voeten. Kil. Vochtig. Onaangenaam.
Ruikt wel lekker, nochtans.

Er liggen vanaf vandaag twee donsdekens op bed. Enfin. Eentje ligt er volledig op. Wij eronder. Het tweede is er een extra – met echte donsveertjes. Enkel voor mij. Ik draai me erin vast. Word omringd door warme lucht. Adem diep in. Frisse lucht. De warmte ontspant. Ik lijk te zweven.
Doezel.

Wikkel me in de dekens. Voel het zachte kussen. Hoor de regen tikken. De blaadjes ruisen. Nog even. Binnen een paar weken zijn ze verdwenen. Ik kan me al voorstellen hoe het dan klinkt. Hoe het voelt om door de bergjes knisperende bladeren te wandelen. Muts op. Sjaal aan. Koude handen. Warme thee drinken. Taartjes eten. Filmpjes kijken.

Ik open een oog. Het is nog donker buiten. Het puntje van m’n neus steekt boven de dekens uit. Lijkt wel bevroren. Ik trek het deken hoger. Over m’n oren.

Het is stil . Geen getik van de regen. Geen windvlaag door de takken. Geen getsjirp of geroekoe. Silte. Rust.

Ik geeuw. Draai me om. Sluit dat ene oog ook nog even.

Word weer wakker.  Van een vrolijk stemmetje. En kruimels die op m’n gezicht vallen.
Een trots kopje kijkt me aan. Smakt ondertussen een geroosterd boterhammetje met kersenconfituur weg. “Ontbijt op bed, mama!”, verduidelijkt ze. Terwijl ze een ander toastje in mijn mond probeert te steken. En bij mij onder de dekens kruipt. Met een plakkerig mondje een zoen geeft.

De kou is weg uit de kamer.
Herfst smaakt naar confituur.