Ik ben geen hipster. Noch het omgekeerde. Heb ooit geneigd naar grunge. New-wave (hoewel ik de golden agenda daarvan net niet bewust meemaakte). Wat goth. Zelfs preppy. Maar om nu te zeggen dat ik in dat hokje paste. Nee.
Dat heb ik wel geprobeerd. Jaren lang. Om ergens in te fitten. Bij te horen. Ik ben een kameleon geweest. Zeer alert. Sociaal intelligent genoeg om me aan te passen. In te passen. En mezelf niet te zijn.
Om dan elke keer opnieuw te merken dat het niet werkte. Het me moe maakte.
Ik heb grote kuis gehouden. Beslist dat ik oud genoeg ben – de helft van de dertig die al baar veertig begint te neigen – om de hokjes af te breken. Klink cliché. ‘k Weet het.
En toch. Het klopt nu.
Er klinkt nog steeds af en toe Type O Negative door de autoboxen. Of de lullaby-versie van Smells like teen spirit. Afgewisseld door wat Einaudi. Soms uiteraard Kadanza.
Christophe Lambrecht mag naast Lieven Vandenhaute zitten. De Knack ligt naast de laatste Libelle. Of Flow. Broederlijk. Misschien zelfs zusterlijk.
Op Canvas zíjn er echt boeiende (cultuurcorrecte) programma’s. Op één ook. TLC. VTM. Vijf.
Ik ben fan.
Snelle frietjes met andalouse. Papillot met zalm. Zelfgebakken brood. Patatjes. En, ja, ook quinoa.
Gluten- en lactosevrij. Pudding van Imperial.
Een late verjaardagslunch in Pure-C.
In mijn kast krijgen de merken een plekje op hetzelfde schap als kleren zonder brand.
Pastel, kleur en monochroom door mekaar. Zwart eist toch nog steeds het meeste plaats op, zie ik.
Ja, we hebben een Lightbox. Die brandt.
Terwijl we kijken naar ‘Hotter than my daughter’ en verse aardbeien eten uit de automaat/Pokéstop iets verderop.
En dat is al hokje wat ik nodig heb.
0 reacties