Bon.
Dat was het dan.
Vanaf nu zijn we gelijken.
Dezelfde rechten. Plichten, dat valt nog te onderhandelen.
Ik ben vanaf nu overbodig. En dat wringt. Natuurlijk. ‘k Had het moeten zien aankomen. Leven is loslaten. True. Makkelijk wanneer je boeddhist bent in hart en nieren. Heel wat moeilijker voor mij. Ik had liever nog wat meer tijd gehad. Me er stap voor stap op willen kunnen voorbereiden. Maar, nee… ’t liep anders.
Waar ik gisteren nog nodig was, ben ik dat nu niet meer. ’t Gaat allemaal vanzelf. ’t Gaat allemaal ZELF.
Poetsen en opruimen. Wassen en plassen.
Autorijden nog net niet. Maar aan dit tempo zal het niet lang meer duren. Ik verstop m’n autosleutels alvast.
Aankleden lukt al een tijdje. Maar sinds vandaag kunnen ook de moeilijke kousenbroeken, bloesjes met knopen en (toch tot bijna halverwege) kleedjes met ritsen op de rug.
Ze is, zo ineens, ook tien centimeter gegroeid. Zelf gemeten, uiteraard. Met een niet helemaal uitgeplooide plooimeter… but, hey, ze voelt zich ook groter, dus waarom zou het dan ook niet zo zijn?
Alle groenten gaan vlot binnen vandaag. Twee appels. Met schil. Niet in stukjes, mama. Want dan kan er misschien snel nog eentje volgen. En een wafel op de kerstmarkt? Nee, toch maar niet. Zo’n hard stukje suiker daarop, da’s ongezond. Ze wil wel een yoghurtje.
En poetst extra lang en wat te hard.
’s Avonds in bed, zegt ze het ook nog eens: ‘Ik ben niet meer jouw kleintje, mama. Ik ben groot nu. Zelf al bijna een mama!’. Uhu.
Ja, zo’n eerste losse tand, het brengt wat teweeg.
Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!
Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!
0 reacties