Een artikeltje in Knack trok m’n aandacht. ‘Papa, lees eens wat vaker voor’, stond er.
Dat het ging over taalontwikkeling, de boost van empathisch vermogen en bonding, wist ik voor ik het begon te lezen. Het is niet het eerste artikel dat ik erover tegen kom.
Maar het trok. En ik las. En bedacht…
Dat het witte blad dat we bijna vijf jaar geleden in onze armen kregen beetje bij beetje wordt volgeschreven. Volgetekend. Door ons. Door de school. Door vriendjes. Familie. De wereld.
Door de keuzes die we maken: de kleren die we uitkiezen (of waarover we op z’n minst een consensus over proberen te bereiken…), het eten dat we koken, de uitstapjes die we doen. De hobby’s die wij kiezen, op de plek die wij voorstellen. Het speelgoed en de tv-programma’s. De muziek die we opzetten.
Het maakt ons meisje mee tot wie ze is: een stukje van wie wij zijn. Of net niet willen zijn.
En we proberen het allemaal. Op onze eigen manier. Door te geven wat we belangrijk vinden. Of leuk. Of interessant. Dat dat verschilt, is logisch. Dat er keuzes moeten gemaakt worden ook.
Zo gaat onze meid dansen. Klassiek. Ja, echt. We hebben lang gezocht naar een dansschool. Die aansluit bij ons idee. Waarvan de aanpak ons aanspreekt. In het verlengde ligt van onze opvoedingsvisie.
Gaan we elke maand samen naar de bib. Om er een karrenvracht (voor-)leesboekjes buiten te slepen. We lezen haar voor. Elke avond. Twee boekjes met de oogjes open, eentje met de oogjes toe. Het laatste dan liefst een rijmboekje. De kadans werkt als een wiegeliedje. Brengt rust in huis.
Ze kijkt naar Studio 100-tv, speelt Dr. Panda-spelletjes op de tablet en ligt op haar buikje treinsporen aan mekaar te peuteren. Kleurt graag. Knutselt nog liever.
Moet rechtop zitten aan tafel. ‘Dankuwel’ zeggen wanneer ze een snoepje krijgt bij de bakker. Haar neus snuiten en niet aan haar mouw afvegen. Ze moet opeten wat ze neemt. Gaat slapen om zeven uur.
Maar ze hoeft ons niet aan te spreken met ‘u’. Ze gaat niet turnen. Zo sportief zijn we niet. Zwemmen, af en toe. Jeugdbeweging? Nog geen idee. Tekenschool, misschien. Muziekschool, eventueel.
Ze heeft geen wandelschoenen. En kamperen, da’s niks voor ons.
’t Zijn keuzes.
Gemaakt door ons. Mama en papa. Met de beste bedoelingen.
Gemaakt vanuit wat wij belangrijk vinden en aan ons meisje willen doorgeven.
Net als alle andere papa’s en mama’s dat doen.
We proberen toch immers allemaal ‘op ons mooiste’ te tekenen. Op dat ene mooie witte blaadje dat we gekregen hebben. Met het puntje van onze tong tussen onze tanden.
(Deze tekst werd gepubliceerd op Zidazo.be/ervaringenvanouders op 29 oktober 2016)
Prachtig. Niets aan toe te voegen.
😙