Wanneer ik een uiltje zie. Op een stofje. Als speeltje. In een tekening.
Wanneer ik op de zolder de doos met spulletjes zie staan. De dingen die ik uitkoos toen we je huis leegmaakten.
Wanneer mijn kleintje weer eens in mijn juwelenkistje wil kijken en ik je broches eruit pak. Of je kettinkje met dat ene steentje eraan. Dat je altijd droeg en waar ik nu zorg voor draag.
Je foto op de kast.
Herinneringen in digitale fotoalbums.
Herinneringen aan fijne momenten. Goeie raad. Je tijd.
Wanneer je met echte aandacht luisterde. Elke keer. En gemeend.
Wanneer je me troostte. Of me op m’n plek zette. We botsten. Meer dan eens. Maar dan toch achteraf maar even belden.
Ik wilde het een paar weken geleden ineens doen. Naar je bellen. Geen idee waar dat vandaan kwam, na al die tijd.
Wanneer ik ’s avonds het lampje aansteek dat we voor je maakten. Met peuterhandjes als uilenvleugeltjes.
En nu…Wanneer ik ’s nachts weer wakker lig.
Omdat er een diertje schreeuwt in de tuin. Een uil?
Omdat het moederdag is. En oma’s ook mama’s zijn.
Omdat ik je mis, moeke…
0 reacties