’t Was een leeg blad. De toekomst.
Te gebruiken hoe je wilde.
Ik dacht dat alles kon.
Zeemeermin. Toen ik echt klein was. Of een elf. Hoewel. Voor dat laatste moest je dood gaan. Wist ik. Dus toch maar niet.
Misschien dan maar Zwarte Piet. Kon ook. Er waren toch meisjespieten. Vooral het snoep testen, sprak me aan. Stoute kinderen in de zak steken, minder.
Later dierenarts. Uiteraard.
Kapper. Schoonheidsspecialiste. Het talent dat ik toen dacht te hebben, mocht echt niet verloren gaan.
Dokter. Heel lang. Nog steeds eigenlijk. Nooit weggegaan. Flakkert nog af en toe op.
(Lichte paniek toch. Nu, terwijl ik dit schrijf. De kans om dat te worden, wordt met de jaren steeds kleiner…)
Schrijver. Van grootse verhalen. Spannende boeken.
Check. Of toch zoiets.
Oh. En wereldverbeteraar. Veranderaar. Beschermer.
Ik heb een lidmaatschapskaart van het WWF. Nog steeds.
Het werd juf.
Geen roeping. Een speling van het lot.
Omzwervingen leidden me erheen.
Eerst van kleinere kinderen. Later van juffen en meesters in wording.
Nu nog steeds.
Het is vragensteller. Verhalen mee-schrijver. Aan-de-kant-aanmoediger. Hand-vasthouder-en-op-het-juiste-moment-loslater. Dromenzoeker. Duwer. Trekker. Trooster. Ogenopener. Antwoordenzoeker.
Boeiend.
Anders dan wat ik verwachtte. Vroeger. Toen ik nog zeemeermin wilde worden. En alles nog kon.
Wanneer ik het mijn kleuter vraag (wat ze worden wil), kijkt ze me met een rare blik aan.
Niet begrijpend. Ze rolt nog net niet met haar ogen. Omwille van zoveel domheid.
Ik wacht terwijl ze denkt. Verwacht prinses. Mama. Zeemeermin. Elf.
‘Mijzelf’, zegt ze.
Duidelijk.
Alles kan.
Wauw… wat heb jij een mooie pen, Gitane! Zo puur, zo rauw, zo écht.
Je bent mijn leukste ontdekking van de dag.
Echt fijn om te horen! Dankjewel :)!