Zwemmen is zo leuk!
Maar omdat ik blauwe lipjes krijg van de kou, kom ik nu toch maar uit het zwembad. Mama had het al een paar keer gevraagd. Of ik geen kou had. Ik bibberde maar een beetje. En toen hard. Dus ik kom er maar uit.
Ze slaat een handdoek rond mij. Zo eentje die lekker warm is van de zon. Ik kruip er wat in weg. En op mama’s schoot.
En zomaar, ineens, moet ik wenen. Ik denk aan Blackie. Onze zachte zwarte poes. Gekke poes. Bijna twee jaar geleden is ze gestorven. Mama vond haar, in de kast. Toen was ze al heel ziek.
De dierenarts kon haar niet meer genezen, vertelde mama. Ze had nog geprobeerd, maar Blackie was al heel oud. En heel ziek. En ’s nachts, in een hokje bij de dierenarts, is ze gestorven.
Ik mis Blackie. En dan moet ik wenen. Papa en mama zeggen dat dat mag. Ik vind het niet leuk.
‘Ze speelt in de hemel’, zegt mama, ‘met grootmoeke en blinkvisje’. En met grootopa.
Een tijdje geleden vroeg ik mama of de hemel ver was. Want anders konden we Blackie eens bezoeken. Ik vroeg het in de auto en aan het rode licht draaide mama zich even om. Ze had ook traantjes. Ik weet dat ze grootmoeke hard mist.
Als de hemel niet ver is, kunnen we misschien samen in een hoge boom klimmen en eens gaan kijken… Maar de hemel is echt heel hoog, zeggen mama en papa. Voorbij de wolken. Bij de sterren.
En dat is te ver om eens op bezoek te gaan. Ik moet er een beetje van huilen.
Ik mis Blackie zo. En blinkvisje ook.
Ik snap het niet.
Misschien begrijp ik wel het wanneer ik vijf ben…
0 reacties