Mijn hart slaat over. Staat een tel stil. Eén tel maar.
En klopt dan weer verder.
Gek, denk ik. Mijn hart stopt en toch heb ik me nog nooit zo levend gevoeld.
De motor sputtert en toch ben ik op cruisesnelheid. Ik zweef. Vlieg. De rest lijkt stil te staan.
Ik veeg de traan uit m’n ooghoek. Onopvallend. Vloeiend.
Hoor m’n adem gieren. Hijgend. M’n oren suizen en mijn hoofd bonkt.
Het is donker rondom mij.
Ik ben alleen.
Sluit m’n ogen. Forceer een glimlach.
Alles doet pijn. Armen. Benen. Voeten. Die vooral.
Ze moeten wel bloeden. Dat kan niet anders. Zo is het altijd.
Straks. Dan heb ik tijd om er naar te kijken. Om stil te staan. Ze te verzorgen.
Nu niet.
Ik denk ‘m weg, de pijn. En hij verdwijnt.
Lost op.
Net als ik oplos.
Besta enkel nog uit energie. Geen beperkingen.
Álles kan.
En dan.
Dat waarop ik wachtte.
Het start klein. Welt aan.
Het applaus. Het verslavende applaus.
De erkenning. De ontlading. De drive. Om verder te blijven doen.
Telkens weer de bebloede windsels te vervangen. De pijn te verbijten.
M’n pointes opnieuw aan te binden.
Te zweven.
Te verdwijnen.
Net als de eerste keer…
0 reacties