Ik lig wakker. Alweer. Mijn ogen moe. Mijn hoofd draait op volle toeren. Ik probeer mijn gedachten te sturen. In de richting van iets leuks. Iets lichts.
Here we go.
Auto’s gewassen. In de winter. Enfin, technisch gezien nog herfst. Maar 1 november kan al behoorlijk koud zijn. En dat is dus winter, voor mij. Zeker wanneer je met een natte zeem in je handen staat. Gedachten op nul. Gewoon droogwrijven. De doeken bevroren snel. Voor het warmtekanon ontdooiden ze.
Opgediend. In een mosselrestaurant. Kilo’s mosselen heb ik rondgedragen. Slechts een paar glipten uit mijn hand. Op de schoot van een klant. Mosselsoep. Stinkt en blijft stinken. Ik werd niet betaald die dag. De kosten van de droogkuis waren hoger dan mijn jobstudentenloon. Ik mocht wel nog terugkomen.
Stickers geplakt. Om fouten in een brochure recht te zetten. Mini-stickers met maar een woordje erop. Niet betaald. Als ik het me goed herinner. Familie. Kost en inwoon voldoende vergoeding.
Receptioniste geweest. Tijdens de stillere vakantiemaanden. Maar toch spannend genoeg. Franse telefoonpartners. Euh. Oui. Wie?
Databases aangevuld. Ontbrekende leveringsbonnen gezocht. Van kogellagers. Minder spectaculair dan het woord doet hopen. Elke ochtend telefoon van de seksistische baas. Hij wilde weten welke kleren ik droeg. Mannenbastion. P-Magazine aan de muur.
Jaren stickers uitgedeeld. Balpennen. Balletjes. Auto’s zelfs. Bij de vrt. Geweldige tijd. Optredens, radioshows, fuiven, festivals en huiskamerconcerten. Ik was promotiemedewerker. Planner. Taxichauffeur. Opbouwer en afbreker. Aanspreekpunt. Herkenningsteken. In weer en wind. In de zon. Aan het strand en in een donkere studio. Vooral ’s avonds. Of zelfs ’s nachts. Maakte niet uit. ’t Was plezant. Slaap overrated.
Stand-in. Bij Eurosong. Het Swingpaleis. Een of andere quiz.
Vanalles heb ik gedaan.
Met veel plezier. Met heel veel enthousiasme. Droomjobs. Heb er ook wel wat mee verdiend. Voor een student toch.
Nu dien ik trouwens nog steeds elke avond op – enfin, ik heb ook wel een paar goeie hulpen in huis. Was ik de auto, neem de telefoon op en ben ik dagelijks stand-in voor koninginnen, juffen en baby’s. Planner, taxichauffeur, opbouwer en afbreker. Check.
Ik sta nog altijd op in het midden van de nacht en stickers uitdelen doe ik ook nog. Niet om ze op de auto of de vrachtwagen te laten kleven. Niet om er een auto mee te kunnen winnen.
Maar om ze op versierde papieren te laten plakken. In vakjes. Elke dag eentje.
En ik hoop dan dat deze stickers even populair zijn bij het doelpubliek. Dat het gekleurde blad snel vol geraakt.
Mama wil deze keer eens winnen.
Nachtrust, bijvoorbeeld.
Dat lijkt me plezant.
0 reacties